-Άσγκρεντ ξύπνησες… -Σήκω έρχομαι, η μαμά θα είναι κάτω σίγουρα… Ήταν μία ημέρα γεμάτη γνώση και δράση. Το βράδυ τους πήρε μαζί του και τους ταξίδεψε στις βραζιλιάνικες μουσικές, στα νόστιμα πιάτα της Ισμήνης και στα βεγγαλικά της πόλης… Η Φρίντα είχε σηκωθεί πολύ νωρίς γιατί είχε να τελειώσει τα διαδικαστικά του ξενοδοχείου, ενώ παράλληλα είχε φτιάξει τα πράγματά της και είχε κατεβεί στη σάλα του πρωϊνού. Είχανε περάσει όμως δύο ώρες και καθόντανε εκεί στη σάλα και είχε αφήσει το βλέμμα της να ταξιδέψει στο ατέλειωτο του ωκεανού. Ο υπόλοιπος κόσμος του ξενοδοχείου είχε ξεκινήσει ακόμα πιο πρωϊ για την εν-ακολουθία των ταξιδιωτικών διαδρομών του. -Μαμά -Έλα, έλα Τζέϊμι… - Η Άσγκρεντ σου φέρνει το πρωϊνό σου -Καλημέρα -Καλημέρα Τζέϊμι Καλημέρα Άσγκρεντ -Καλημέρα μαμά.. σου έβαλα εδώ τόστ κέϊκ και μαρμελάδα ανανά.. -Σε ευχαριστώ Άσγκρεντ. Πωωως περάσατε χθές; -Πολύ όμορφα.. η Βιτόρια είναι φανταστική θα ήθελα να την είχα φίλη… με βοήθησε πολύ στο τρόπο σκέψης μου -Είναι καταπληκτική ναι, πολύ δραστήρια στην εργασία της και πολύ καλή διαχειρίστρια στις συναλλαγές της -Θα ήθελα να την ξαναδώ πριν φύγουμε -Δε γνωρίζω αν ξαναρθούμε εδώ ωσότου φύγετε. Αν υπάρχει κάτι έκτακτο ασφαλώς και να ρθούμε.. -Α ωραία ωραία !!! μακάρι να ξαναρθούμε, αλλά για πές μου τι έκπληξη μας ετοίμασε; -Μούχει δώσει έναν φάκελο και μου είπε να τον ανοίξω μόλις φτάσουμε στο νησί… -Χμμμ… η Άσγκρεντ ενώ απόρησε στο τέλος σκέφτηκε ότι κάτι πολύ καλό θα είναι σίγουρα.. κάτι καλό προερχόμενο από την Βιτόρια… -Τζέϊμι, Άσγκρεντ, τι λέτε πάμε; Είδα τον σοφέρ στην είσοδο της σάλας… Η Άσγκρεντ και ο Τζέϊμι θα κάνανε άλλο ένα ενδιαφέρον ταξίδι, αυτή τη φορά του γυρισμού που θα τους βοηθούσε να αποστηθίσουνε διάφορα ωραία μέρη που είχανε δει και θα ήθελαν να τα δούνε ξανά και ξανά. Έτσι λοιπόν το ταξίδι του γυρισμού έκλεισε την αυλαία εξόρμησης στη πανέμορφη πόλη του Ρίο. Η Βιτόρια η Ισμήνη και όλα τα μέρη που είδανε θα τους μένανε για πάντα στο νού… -Γειά σου Ρίοοοοο !! είπανε και οι τρείς τους καθώς επιβιβαζόντουσαν στο όχημα.. δίπλα ο σοφέρ ήταν κι αυτός χαρούμενος γνωρίζοντας ότι στο Ρίο.. δεν θα μπορούσε ποτέ κανένας να περάσει παρά μόνο, Περίφημα !!

Ανεβαίνοντας χάθηκα απ τα ανθρώπινα βλέμματα

κι ίσως τα όσα λέω ακατανόητα φαίνονται

μα είναι που εγώ την γλώσσα των λουλουδιών χρησιμοποιώ

κι εσείς του ξίφους

* * ε β ί ν α * *