Τα
πολυώροφα
κτήρια
ναι
θα
ήταν
άχρηστα
αν
δεν
υπήρχαν
οι
ανελκυστήρες.
Για
φαντάσου
να
θέλεις
μία
μέρα
να
ανέβεις ένα κτήριο και μία μέρα να κατέβεις…..
Αλλά
βρισκόμαστε
στο
1900
και
μετά
όπου
οι
αυτοματισμοί
άρχισαν
να
κυκλοφορούνε
και
τότε
είναι
που
πρωτοεμφανίστηκαν
και
οι
πρώτες
κυλιόμενες
κλίμακες,
οι
πρώτες
κυλιόμενες
σκάλες
που
έκαναν
την
δουλειά
από
όροφο
σε
όροφο
στα
μεγάλα
κτήρια.
Και
πότε
πρωτοεμφανίστηκαν
τα
μεγάλα
κτήρια;
Μόλις
πρωτοεμφανίστηκαν
οι
ανελκυστήρες.
Διαδοχικά
βημάτων
δηλαδή,
το
ένα
έφερε
το
άλλο..
ο
Αρχιμήδης
έκανε
την
αρχή
κάποτε
και
τώρα
το
μέλλον
άρχισε
να
ξεδιπλώνει
τα
έργα
του.
Είναι
δυνατόν
αυτό
να
γίνεται
μέσα
στου
μέλλοντα
τη
ρεύση;
ναι.
Το
θέμα
όμως
βγάζει
και
ένα
ερώτημα
το
οποίο
θέλει
τα
πολυώροφα
κτήρια
να
είναι
εξαρτημένα
από
την
εξέλιξη
των
ανελκυστήρων..
γίνεται
αυτό;
Μάλλον
αυτό
γίνεται.
Και
όλα
αυτά
να
φανταστείς
ότι
αρχίσανε
από
μία
τραμπάλα
που
προσπαθεί
ο
ένας
να
σηκώσει
τον
άλλον..
από
το
αντίβαρο
δηλαδή,
κάπως
έτσι
δουλεύει
και
εν
ολίγης
σηκώνεται
ή
υποβοηθάτε
στις
μέρες
μας
η
ανύψωση
του
ανελκυστήρα.
Και
βασικός
λόγος για την όσο λιγότερη κατανάλωση ενέργειας.
Και
έτσι
πέρναγαν
οι
δεκαετίες
με
συνεχώς
καλλίτερους
και
ομορφότερους
ανελκυστήρες
για
να
φτάσουμε
τώρα
στον
ανελκυστήρα
του
κύριου
Ντόμ…
του
σιδερένιου
ανελκυστήρα
με
την
όμορφη
καγκελωτή
πόρτα.
Με
τον
θάλαμο
που
είχε
τζάμια
για
να
υπάρχει
ορατότητα
σε
όλες
τις
εξωτερικές
πλευρές
και
με
μία
θαυμάσια
πόρτα
επίσης.
Αλλά
ο
κύριος
Ντόμ
κάθονταν
στο
πάτωμα
να
κοιτάει
τον
Ιονάθαν
τις
στιγμές
εκείνες
που
οι
ακτίνες
του
ηλίου
έσβηναν
από
τους
τοίχους
του
κλιμακοστάσιου...
έφευγαν
για
μία
άλλη
πλευρά...
οι
ώρες
περνούσαν…
το
ρεύμα
δεν είχε έρθει ακόμα στην 6όροφη πολυκατοικία που έμενε ο κύριος Ντόμ…
-Αχ
Ιονάθαν,
δε
ξέρω
πόσο
ακόμα
θα
καθόμαστε
έτσι
αλλά
το
μόνο
που
στενοχωριέμαι
είναι
ότι
χάσαμε
το
ραντεβού μας στη τράπεζα….
-νιάουυυυ
