Η
Φρίντα
έπεσε
όπως
πάντα,
με
ζήλο
και
χάρη
επάνω
στην
εργασία
της…
τα
δύο
εναπομείναντα
φορέματα
έπρεπε
να
ήταν
έτοιμα
πριν
την
εκδήλωση
στη
πόλη.
Μιά
πόλη
που
έβραζε
στην
κυριολεξία
από
εκδηλώσεις
μόδας
και
γκαλά
τα
οποία
είχαν
εξαιρετικά
υψηλής
ραπτικής
ύφος.
Και
η
Φρίντα
το
ήξερε
αυτό
και
ήθελε
να
μην
υποπέσει
σε
λάθος…
σε
οποιοδήποτε
λάθος.
Ήθελε
να
μπει
σε
αυτό
τον
κύκλο
τον
σχεδιαστών
με
τα
δικό
της
ύφος
φορεμάτων
και
το
είχε
από
μία
πλευρά
καταφέρει
αλλά
χρειάζονταν
πολύ
δρόμος
ακόμα.
Ήταν
όμως
πεπεισμένη
ότι
μία
ημέρα
θα
το
πετύχαινε..
και
ήδη
αυτή
η
ημέρα
φαινόνταν
σιγά
σιγά
στον
ορίζοντα.
Είχε
από
καιρό
διεισδύσει τον κύκλο των σχεδιαστών και είχε ένα προτέρημα… ήτανε συγχρόνως και ράφτρα των σχεδίων της.
-Και
με
αυτό
εδώ
τελειώσαμεεεε,
μου
δίνεις
σε
παρακαλώ
εκείνο
το
πατρόν
χμμμ…
έχει
ένα
περίεργο
κόψιμο
εδώ
σε
αυτό
το
σημείο,
η
σχεδιάστρια
είναι
πολύ
απαιτητική
σε
αυτές
τις
μικρές
λεπτομέρειες,
μπορεί
το
φόρεμα
να
φαίνεται ολοκληρωμένο από μακριά αλλά από κοντά να έχει πολλές ατέλειες που στο τέλος να μοιάζουν τέλειες
-Και πότε ακριβώς θα φύγουμε για την εκδήλωση;
-Μόλις
τελειώσουμε
αμέσως
κιόλας,
θα
σου
πάρω
και
τα
μέτρα
να
βγάλουμε
το
δικό
σου
πατρόν
και
φύγαμε.
Τι
κιαν
η
εκδήλωση
είναι
το
Σάββατο
εμείς
θα
πάμε
να
γυρίσουμε
τη
πόλη
από
την
Παρασκευή
ή
και
από
την
Πέμπτη.. τι λές και συ;
-Θάναι καταπληκτικά, ναι γιατί όχι, ότι θέλεις… ενώ εκείνη την ώρα έμπαινε μέσα στη συζήτηση και ο Τζέϊμι…
-Τι άραγε να μας έχει γράψει η Βιτόρια στον φάκελο μαμά;
-Να είδες το ξέχασα αυτό, μου φέρνεις το φάκελο από την τσάντα μου;
-Ναι ευχαρίστως….
Και ο Τζέϊμι πήγε στη τσάντα της Φρίντας για να φέρει το φάκελο…
