Πράσινο
το
περιβάλλον
ολόγυρα
και
μία
ησυχία,
καταπληκτική.
Η
μέρα
θύμιζε
κάτι
από
απαλό
άρωμα
τριαντάφυλλου
έτσι
με
την
ησυχία,
τις
οσμές
των
λουλουδιών,
τη
λιακάδα,
την
ωραία
θερμοκρασία,
το
απαλό
αεράκι
που
στέγνωνε
μια
στάλα
ιδρώτα
στο
μέτωπο
αλλά
να,
ξεπρόβαλε
η
Αρένα
πίσω
από
κείνο
τον
μικρό
λοφίσκο
που
ανέβηκε
η
παρέα
μας.
Το
καπέλο
το
έβγαλε
η
Άσγκρεντ
και
άρχισε
να
τρέχει
κατά
κει,
το
ίδιο
και
ο
Τζέϊμι και η Φρίντα ξοπίσω.. η Αρένα που τόσο περιμέναν ήταν εκεί.
-Ελάτε.. νάτην !!!
-Επιτέλους
Επιτέλους
…φώναξε
η
Φρίντα
καθώς
η
λαχτάρα
και
η
περιέργεια
γι’
αυτό
το
θέαμα
κορυφωνόταν
ολοένα.
-Ελάτε καλέ μην αργείτε
-Προχώρα Άσγκρεντ ερχόμαστε. Μαμά είμαι ευτυχισμένος
-Και γω Τζέϊμι, τι θα κάνω αν φύγετε;
-Θα ρθείς μαζί μααααααςςςςςς… είπε ο Τζέϊμι και έτρεξε να προλάβει την Άσγκρεντ
Η
μοναξιά
έφυγε
από
τα
μάτια
της
Φρίντας
με
αυτή
τη
κουβέντα
του
γιού
της
μονομιάς…
είδε
τη
θλίψη
να
την
αποχαιρετάει
με
το
μαντίλι
σα
σε
πλοίο.
Είδε
μιά
ατέλειωτη
χαρά
να
έρχεται
κατάφορα,
δε
το
περίμενε
να
της
το πει αυτό ο γιός της.
Η
Φρίντα
έκατσε
εκεί
ν’
αναπολεί
στιγμές.
Στιγμές
που
δεν
ένιωσε.
Στιγμές
που
θάρχονταν
αν.
Αν
γύρναγε
πάλι
πίσω.
Άραγε τι θα γίνει με τη Φρίντα και τα τεράστια θέλω του γιού της;
Πως
θα
το
δεχθεί
το
μέσα
της;
Πως
είναι
στη
πραγματικότητα
το
μέσα
της;
Είναι
έτοιμο
να
δεχτεί
αυτή
τη
τεράστια
πρόκληση
που
μόλις
της
παρουσιάστηκε;
Αυτά
και
άλλα
πολλά
θα
γνωρίσουμε
στις
Περιπέτειες
του
κυρίου Ντόμ… και θάμαστε εδώ για να της μάθουμε ΟΛΕΣ !! μαζί…
