Καθώς
φθάσανε
στο
κτίριο
που
ήταν
το
καφέ
της
Ισμήνης
η
Βιτόρια
μπήκε
σε
ξεχωριστό
αναβατόριο
γιατί
ο
Μάριο
δεν
έπρεπε
να
ήταν
σε
τόσο
κλειστό
χώρο.
Κάτι
δεν
του
πήγαινε
καλά,
κάπως
δεν
ένιωθε
ευχάριστα
μαζί
με
άλλους
μέσα.
Έτσι
η
παρέα
μας,
η
Άσγκρεντ
η
Φρίντα
και
ο
Τζέϊμι
έφθασαν
πρώτοι
στον
τελευταίο
όροφο
και
από
κει βγήκαν έξω στην επάνω βεράντα του κτηρίου. Η Ισμήνη τους υποδέχθηκε ευχάριστα…
-Έρχεται και η Βιτόρια
-Έχω πολύ καιρό να την δώ χαίρομαι πολύ που ξανα ήλθατε, ά! Να έφτασε…
-Καλησπέρα Ισμήνη
…και την αγκάλιασε σφιχτά…
-Ο Μάριο πως τα πήγε στο αναβατόριο;
-Μιά χαρά δεν ήταν άλλος μέσα και του άρεσε…
-Θα κοίταζε τον καθρέπτη φαντάζομαι
-Όπως πάντα... Μάριο, χαιρέτησε την Ισμήνη σε παρακαλώ…
-Άστον,
δεν
μιλάει
τώρα,
θέλει
να
δει
όλους
όσους
είναι
εδώ
και
μετά..
καθίστε
εκεί
στο
τέρμα
να
έχετε
όσο
το
δυνατόν καλλίτερη θέα !!
Το
κτήριο
ήταν
πράγματι
πανύψηλο.
Έφτανε
ώς
τον
ουρανό
με
την
κορμοστασιά
του
να
ξεπερνάει
όλα
τα
γύρω
του και να έχει έτσι τη καλλίτερη θέα στη πόλη του Ρίο…
-Τι θα πάρετε;
-Φέρε μας Καϊπιρίνια για όλους…
-Τι είναι αυτό Άσγκρεντ;
-Δεν έχετε πιεί;
-Όχι, μα δεν έχουμε βγει καθόλου έξω εκτός από κάποια βόλτες στο νησί, το μάθαμε όλο το ομορφούλικο !!!
-Είναι ποτό.. Φρίντα δεν τους έμαθες των παιδιών;
-Όχι Βιτόρια, είχαμε σχέδιο προσαρμογής
-Το οποίο;
-Το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή για να εγκλιματιστούνε στο κλίμα
-Α ! πολύ ωραία… θέλετε τώρα να σας κάνω μία τελευταία αναφορά για την βιοτεχνία μας;;
-Περιμένουμε με ανυπομονησία…
της απάντησε η ετοιμόλογη Άσγκρεντ
Ενώ
η
Ισμήνη
έφτιαχνε
τα
ποτά
η
Βιτόρια
άρχισε
να
δίνει
γνώσεις
στη
παρέα
μας.
Το
σεμινάριο
Βιοτεχνία
Υφασμάτων
προχωρούσε
κανονικά,
μόνο
που
τώρα
ήτανε
στο
μπαλκόνι
του
Ρίο
Ιανέρειο…
και
ο
Μάριο
έβλεπε
τη
τεράστια θεά και …κάτι του ήρθε ξαφνικά.
