Κρότοι και τριξίματα Η πατρίδα μας έχει πολύ ωραία έθιμα και ήθη. Έρχονται από παλιά, από πολύ παλιά, από πάρα πολύ παλιά. Μέσα στους αιώνες ταξιδεύουν και δεν παραλλάσσονται… δεν παραλλάσσονται έστω και στο ελάχιστο. Αυτό είναι που τα κάνει αξιόλογα και ισχυρά. Οι κάτοικοι των περιοχών που διαδραματίζονται, φροντίζουν να τα περνάνε από γενιά σε γενιά αναλλοίωτα και έτσι ακριβώς πρέπει να γίνεται. Αυτή είναι η παράδοσή μας. Η όμορφη-γλυκιά μας παράδοση. Από γενιά σε γενιά ήρθε λοιπόν κι αυτό το έθιμο στα χωριά της Ηπείρου μας που η παράδοση λέει ότι όταν ο Χριστός γεννήθηκε οι βοσκοί που ήταν γύρω στον τόπο εκείνο, βρήκαν ένα ξερό πουρνάρι και έκοψαν τα κλαδιά του. Ο καθένας λοιπόν πήρε από ένα κλαδί και του έβαλε φωτιά. Σε λίγο ο σκοτεινός αυτός τόπος γέμισε μικρές φωτιές με τριξίματα και κρότους, που άπλετα αυτό το δέντρο δίνει κατά το κάψιμό του. Οι φωτιές αυτές χαρακτηρίστηκαν Χαρούμενες. Χαρούμενες μικρές φωτίτσες λοιπόν, με κρότους και τριξίματα κατά την ώρα της γέννησης του Χριστού μας. Στα χωριά της Ηπείρου λοιπόν αυτό το έθιμο ζωντανεύει εκείνες τις γιορτινές ημέρες. Η συνήθεια των κατοίκων να πηγαίνουν σε σπίτια συγγενών και φίλων για να πούνε τα χαρμόσυνα νέα της γέννησης και τα χρόνια πολλά, ζωντανεύει τη νύχτα από τα τριξίματα και τους κρότους των κλαδιών που κρατάνε καιόμενα. Τα παντρεμένα παιδιά το ίδιο πράττουν σαν πάν στο πατρικό τους να δούνε τους γονείς τους εκείνο το όμορφο γιορτινό βράδυ. Ας κάνω εδώ και μία αναφορά στα Ιωάννινα όπου εκεί γίνεται κάτι ξεχωριστό. Εκεί επειδή είναι μεγάλη πολιτεία, τα κλαριά στα χέρια δίνουν τη θέση τους στα φύλλα από πουρνάρι ή δάφνη που τα ρίχνουν κατά την είσοδό τους στα σπίτια στο τζάκι. Έτσι λοιπόν τα ξερά αυτά φύλλα αρχίζουν κα τρίζουν κατά την ώρα που καίγονται στο τζάκι. Εδώ βλέπουμε μιά παραλλαγή που γίνεται στη πολιτεία… πολύ καλή παραλλαγή αλλά εγώ θα υποθέσω ότι είναι το ίδιο !! Η πατρίδα μας έχει πολύ ωραία έθιμα και ήθη… έρχονται από παλιά, από πολύ παλιά, από πάρα πολύ παλιά… ας τα κρατήσουμε μέσα μας και ας τα μεταλαμπαδέψουμε.