Κουρμπάνι Ταξιδεύουμε στη δεκαετία του 1920 όταν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη (περιοχή Κρυονερίου) φέρνουν στα μπαγκάζια τους ένα έθιμο από τα πολύ πολύ παλιά χρόνια μαζί τους….. το ξακουστό Κουρμπάνι. Οι πρόγονοί μας κατά τη περίοδο της σποράς μαγείρευαν ένα ελάφι προς τιμήν των θεϊκών πνευμάτων και το οποίο το θεωρούσαν καλό οιωνό για να πάει άριστα τόσο η σπορά όσο και η συγκομιδή των καρπών. Έτσι λοιπόν το έθιμο όχι μόνο παρέμεινε κρατημένο στη μνήμη αλλά έγινε και γιορτή και προστέθηκε στη ροή των παραδοσιακών εθίμων της πατρίδας μας. Ένα παραδοσιακό γλέντι που αρχίζει με τον μέγα εκκλησιαστικό πανηγυρικό εσπερινό και συνεχίζεται με τη περιφορά της εικόνας του Αγίου. Μόλις πέσει η νύχτα ξεκινάει το γλέντι με νταούλια και ζουρνάδες. Αργά το βράδυ ανάβει η φωτιά στα καζάνια και ξεκινάει το βράσιμο του κρέατος. Την άλλη μέρα το πρωί και μετά την Θεία Λειτουργία στον Ιερό ναό και όταν πιά το κρέας έχει αισθανθεί καλά μέσα στα καζάνια, μπαίνει και το πλιγούρι και τότε όλοι περνάνε να ρίξουν από λίγο γύρισμα με τη κουτάλα για να δέσει το ωραίο φαγάκι, το οποίο θα βγει στη συνέχεια από την εστία και θα μοιραστεί σε όλους τους κατοίκους. Ο ιερέας θα ευλογήσει το κουρμπάνι, το φαγητό θα ξεκινήσει και ο χορός και το τραγούδι δε θα σταματήσει καθόλου αν δεν επέλθει και η δεύτερη τούτη μέρα. Οι Κουρμπαντζήδες *οι συντελεστές όλης αυτής της εργασίας οι οποίοι και θα φροντίσουν τα πάντα, το Κουρμπάνι * η όλη διαδικασία του μαγειρέματος του κρέατος που τώρα πιά γίνεται από μοσχαρίσιο κρέας, το Καλαμπάκι του νομού Δράμας * το επίκεντρο της γιορτής, ο μήνας Γενάρης στις 17 εσπέρας και στις 18 του, η Χαρά και η Ευθυμία *απαραίτητες προσκεκλημένες και το τσίπουρο το οποίο ρέει άφθονο μαζί με τους μεζέδες και τα ορεκτικά του… Τι άλλο λοιπόν να πούμε γι’ αυτό το άψογο καλοστημένο παραδοσιακό γλέντι παρά.. Χρόνια πολλά και στην υγειά σας !!!!