Καμιά

φορά

δε

μπορώ

να

μεταφέρω

τα

όσα

βλέπω…

τα

όσα

ακούω..

τα

όσα

γεύομαι..

Καμία

φορά

δε

πρέπει

να

τα

μεταφέρω

όμως,

γιατί

πως

θα

σε

πείσω

να

πάς

σε

ένα

τόπο,

αν

δεν

μπορεί

να

εκπλαγείς

από

αυτά

που

θα

δεις;

Γιατί

δεν

θα

εκπλαγείς

αν

σου

τα

προσφέρω

όλα

στο

πιάτο..

σου

πω

να

πάρε

κει

δες

είκοσι

φωτογραφίες..

Επιμέρους

δες

εκείνο,

δες

το

άλλο,

θα

κάνεις

μπάνιο

εκεί-εκεί-

και

κει

και

μετά

θα

γευματίσεις

εκεί

και

κεί.

Α!

μη

ξεχάσεις

να

πάς

να

δεις

και

τον

τάδε

επίσης…

να,

πάρε

και

τα

τηλέφωνα

ανάγκης,

τα

καταλύματα

που

τυχών

υπάρχουν,

το

σχέδιο

του

δρόμου

και

των

τυχών

μονοπατιών,

συν

τα

μέσα

μεταφοράς

και

τις

ώρες

πτήσεων

φεριπήν…

εεε

όχι

χαχαχα

καμία

φορά

δε

θα

το

κάνω

και

δε

νομίζω

να

το

έκανα

σε

κάποιο

από

τα

συγγράμματά

μου γιατί αλλιώς… θέλω μάζεμα και γρήγορα!!

Για

φαντάσου

λοιπόν

τώρα

να

σου

είχα

ετοιμάσει

ένα

τεράστιο

φωτογραφικό

κολλάζ

και

να

μπορούσες

κάθε

μία

απ΄

αυτές

τις

φωτογραφίες

να

της

σηκώσεις

με

ένα

απλό

πέρασμα

του

ποντικιού

σου

και

καθώς

άνοιγε

να

σε

πέρναγε

μέσα

σε

έναν

κόσμο

αλλιώτικον.

Να

δες,

σαν

αυτή

με

τα

δέντρα…

ένα

λιβάδι

απέραντο

με

στοιχεία

άγριας

φύσης

υπάρχει

εκεί.

Με

μικρά

καρποφόρα

όμως

δέντρα

θαμνώδη,

ως

και

τεράστια

αιωνόβια,

γιατί

όχι.

Και

κάτω

ρείκια,

φασκόμηλα

και

λουλουδάκια

πολύχρωμα

να

κοσμούν

τον

περίγυρο…

τι

φαντασία

που

έχεις

ώρες

ώρες..

σε

φαντάζομαι

κιόλας

να

έχεις

μπει

μέσα

στο

κάδρο

και

να

μαγεύεσαι

από

τα

χίλιαρώματα.

Να

περπατάς

ατέλειωτες

ώρες

και

να

μαζεύεις

καρπούς

στο

καλάθι

σου.

Να

παίζεις

με

τις

πεταλούδες

και

να

παρατηρείς

τα

χελωνάκια

που

ξακρίζουνε

δώ

και

κει…

Έλα

που

είσαι;

να

σε

δωω.

Έκατσες

και

έβγαλες

από

το

δισάκι

σου

ένα

καρό

πράσινο

τραπεζομάντηλο

και

κάποιες

μικροπρομήθειες,

όπως

ελίτσες,

μιά

ντομάτα,

κάποια

μικρά

κρεμμυδάκια,

ένα

σκορδάκι

τοσοδούλη

και

μιά

πιπερίτσα

πρασινούλικια…

και

ένα

μικρό

μπουκαλάκι

με

κρασί

κόκκινο

ξαφνικά

έκανε

την

επίσημη

πρώτη

του

εμφάνιση

μέσα

από

το

δισάκι

σου,

ω-ναι

!!

είναι

ωραία

εδώ.

Ο

ήλιος

τώρα

έχει

μικρύνει

κάτω

από

τα

πλατύφυλλα

και

παίζει

ρόϊδο

ανάμεσα

στα

λεπτά

βλασταράκια

μιάς

οξιάς.

Ο

αέρας

τόσο

απαλός

που

ούτε

κάν

συμβαίνει..

Η

δροσιά

επαναφέρει

τις

αισθήσεις

και

η μιά γουλιά διαδέχεται την άλλη.

χμμ…

είσαι

στο

τόπο

του

παραμυθιού.

Οι

νεράιδες

έρχονται

να

σε

καλωσορίσουν

και

τότε

ο

άνεμος

-ο

τόσο

τόσο

απαλός-

ανακτά

τις

μελωδικές

του

μοναχικές

συνήθειες….

ενώ ένα θαλασσοπούλι από μακριά έχει πιάσει το μικρόφωνο και ντελαλίζει ..

«Ετοιμάσου

κόσμε

ν’

ακούσεις

τα

τραγούδια

της

όμορφης

Ερεικούσσαααας.

Πάρτε

όλοι τη θέση σας, σε λίγο το ταξίδι αρχινάααααααει»

Έ

όχι

δα,

δε

θα

μπορούσα

να

σου

έδινα

χάρτη,

πάμπολες

φωτογραφίες

και

τόσες-

τόσες

πληροφορίες,

έτσι

ώστε

να

σου

στερήσω

την

έντονη

εντύπωση

της

έκπληξης..

όχι, δε θα το έκανα αυτό.. όχι.