Ψυχή τε και Σώματι

Ο

Ευαγόρας

Παλληκαρίδης,

από

την

Τσάδα

της

Πάφου,

που

εγκατέλειψε

τα

γυμνασιακά

θρανία

για

να

γίνει

αντάρτης

της

λευτεριάς

και

τελικά

να

απαγχονισθεί

από

τους

Άγγλους

στις

14

Μαρτίου

1957

σε

ηλικία

18

χρονών,

έγραψε

ποιή¬ματα

που

μπορούν

να

τον

κατατάξουν

ανάμεσα

στους

ταλαντούχους

ποιητές.

Στην

ουσία,

έκανε

τον

αγώνα

ποίηση,

ποίηση

επική

και

λυρική.

Και

η

ποίηση

ορίζει

την

αρχή

της ιστορίας του ανθρώπου.

Τραγούδησε

ο

Ευαγόρας

τη

λευτεριά,

που

για

αιώνες

ατελείωτους

δέρνει

τις

καρδιές

των

Ελλήνων

και

κάνει

το

φρόνημά

τους

κεραυνό,

κεραυνό

που

σκοτώνει

και

τους

ίδιους

γι’

αυτή

την

πανώρια

κόρη,

την

οποία

ως

θεότητα,

ελάτρευσε

ο

Ελληνισμός.

Τραγούδησε

ακόμη

ο

Ευαγόρας

την

κόρη

που

αγαπούσε,

βασιλική

χλαμύδα

της

ψυχής

του,

ανακαλώντας

και

παλαιότερους

πολυτραγουδημένους

στίχους

που

την

ισοστοιχούν

με

τη

μέγιστη

αγάπη,

την

Ελλάδα.

Τον

Ευαγόρα

Παλληκαρίδη

νοερά

κρατώ

νεκρό

στην

αγκάλη μου εδώ και τριά¬ντα οκτώ χρόνια, από τότε που θυσιάστηκε για την Ελευθερία.

ΕΟΚΑ...αφιέρωμα Δρ. Πάτροκλος Σταύρου - Οκτώβριος 1995

Θυμάμαι

το

ιερό

δέος

του,

όταν

το

1955

στην

Πάφο

τον

εμύησα

και

τον

όρκισα

στον

εθνικό

απε¬λευθερωτικό

μας

αγώνα.

Μέσα

στην

εκπαίδευση

ήταν

και

η

μυστική

γραφή

με

το

λεμόνι.

Με

την

πέννα

εμβαπτισμένη

σε

φρεσκοστυμμένο

χυμό

λεμονιού,

έγραψα

σε

λευκό

χαρτί

το

όνομά

του

και

εκείνος

τη

λέξη

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Δεν

φαινόταν

στο

χαρτί

η

γραφή.

Περάσαμε

από

πάνω

ένα

συνηθισμένο

ζεστό

σίδερο

σιδερώματος

και

ανέβλυσε

το

όνομά

του

και

η

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Ο

Ευαγόρας

κοίταζε

έκπληκτος

και

συνεπαρμένος.

Σαν

να

την

έβλεπε,

από

αόρατη

πριν,

να

γίνεται

ορατή

πλα¬σμένη

από

το

χέρι

του.

Με

το

πύρωμα

της

καρδιάς

του

σπαρακτικά

αναζήτησε

ύστερα

την

Ελευθερία

στις

ανηφοριές

της

γης

μας

και

στους

γαλανούς

αιθέρες

μας.

Λένε

πως

του

φανερώθηκε

στο

ικρίωμα

της

αγχόνης

και

με

τρυφερότητα του έκλεισε τα μάτια.

Ο

Γρήγορης

Αυξεντίου,

από

την

τουρκοκρατούμενη

σήμερα

Λύση,

ήταν

έφεδρος

αξιωματι¬κός,

απόφοιτος

της

Σχολής

Εφέδρων

Αξιωματικών

στην

Αθήνα.

Μεθοδικός,

ακατάβλητος,

ανδρείος

και

εύορκος

στρατιώτης,

έγινε

μυθικό

σύμβολο

αόρατου

εκδικητή

και

διεκδικητή

της

Κυπριακής

Ελευθερίας.

Πολλά

τα

ψευδώνυμά

του,

αλλ'

επεκράτησε

το

"Ζήδρος"

που

έπνεε

σαν

άνεμος

και

άστραφτε

σαν

κεραυνός

στα

βουνά

μας,

Πενταδάκτυλο

και

Τρόοδος.

Τον

ήξερα

από

την

Αθήνα,

στα

χρόνια

πριν

από

τον

αγώνα,

μέναμε

κάποτε

στην

ίδια

γειτονιά.

Στοχαστικός

και

σοβαρός

λες

και

κάτι

διαρκώς

αναζητούσε.

σελ 1 από 3