Τα

Διαπόντια

νησιά

είναι

12

στο

σύνολό

τους..

πάμε

να

τα

δούμε.

Το

Μαθράκι,

η

Ερεικούσσα,

οι

Οθωνοί

και

από

κει

και

πέρα

οι

βραχονησίδες

Τραχειά

–

Καράβι

–

Πλάκα

–

Λειψώ

–

Διάπλο

–

Όστρακο

–

Καστρινό

–

Διάκοπο

και

το

Σάσων

το

οποίο

έχει

μιά

πολύ

μεγάλη

ιστορία

αλλά

δεν

είναι

της

παρούσης

να

το

συζητήσουμε…

ανήκει

όμως

να

ξέρεις

τώρα

πιά

στην

Αλβανία.

Όλα

αυτά

βρίσκονται

στις

βόρειες

ακτές

της

Κέρκυρας

στην

οποία

και

ανήκουν

διοικητικά.

Οι

Οθωνοί

είναι

το

μεγαλύτερο

νησί

της

συστάδας

και

μιλάμε

τώρα

για

το

δυτικότερο

σημείο

της

χώρας

μας

με

της

ακτές

που

βλέπουν την Ιταλία να διακτινίζουν απέναντι τη πόλη Λέτσε.

Οθωνοί

λοιπόν

!!!

Καταπληκτικοί

Οθωνοί

να

πω

καλλίτερα

με

παραλιάρες,

πολύ

καλό

φυσικό

περιβάλλον

και

άψογο

δίκτυο

μονοπατιών.

Οι

παραλίες

είναι

κάτι

το

αλλιώτικο

εδώ

γιατί

ο

κοφτερός

βράχος

που

είναι

η

φυσική

απόληξη

των

ορεινών

όγκων

δίνει

μία

ιδέα

σαν

από

ποιηματική

ελαιογραφία.

Ένας

πίνακας

που

βλέπουμε

άλλωστε

στη

συγκεκριμένη

φωτογραφία

η

οποία

είναι

τραβηγμένη

στο

Ημεροβίγλι

σε

υψόμετρο

400ων μέτρων.. απ’ ότι μπόρεσα να υπολογίσω τουλάχιστον.

Εντωμεταξύ

όσων

αφορά

τις

παραλίες

θα

τις

βρεις

με

τα

μονοπάτια

αν

ποτέ

και

πάς,

και

αυτό

γιατί

δεν

υπάρχουν

και

πολλοί

δρόμοι

στο

νησί,

να

πώ

καλλίτερα

δρομίσκοι

υπάρχουν

χωμάτινοι.

Όπως

και

νάχει

οι

Οθωνοί

είναι

μια

όαση

παραδεισένια

που

θέλει

καπέλο ένα μπαστουνάκι και νεράκι για να τους γυρνάς συνέχεια.

Θέλω

ν΄

αφιερώσω

ένα

τραγουδάκι

γι’

αυτόν

εδώ

τον

τόπο

που

με

κάνει

να

νιώθω

υπέροχα

για

την

τραχειά

του

γλώσσα

και

την

άψογη

συμπεριφορά

του.

Ναναι

καλά

!!!

πάτα play…

Ψηλά βουνά κι εσείς των άστρων θωριές.

Ποτάμια αχνά, ελάτια, δάφνες, μυρτιές.

Την καρδιά μου, ωχ φωτιά μου, όποιος δει

να του πει να `ρθει κοντά μου, μην αργεί.

Ξενιτιά μου, έρωτά μου, φως κι αυγή

πριν ραγίσει απ’ το σεβντά μου όλη η γη.

Φαράγγια υγρά κι εσείς των δράκων σπηλιές

αετών φτερά κι ανέμων μαύρες φωλιές.

Την καρδιά μου, ωχ φωτιά μου, όποιος δει

να του πει να `ρθει κοντά μου, μην αργεί.

Ξενιτιά μου, έρωτά μου, φως κι αυγή

πριν ραγίσει απ’ το σεβντά μου όλη η γη.

Αηδόνι εσύ, πλανεύτρα στάχτη που καις

με ποιο κρασί μεθάει τα μάτια του, πες