Είδαμε
τα
κτήρια,
τα
δίκτυα
ευκολιών,
την
εσωτερική
κοινωνική
δομή
και
το
τρόπο
ζωής,
τα
πολιτιστικά
τους
ενδιαφέροντα,
τα
επαγγέλματά
τους…
κάναμε
ένα
ταξίδι
μέσα
στη
πόλη
γενικότερα…
ας
τα
εσωκλείσουμε
όλα
αυτά
που
μάθαμε
με
τα
τείχη τα οποία έχουν μιά μακράν-μακράν ιστορία. Πάμε να τα δούμε..
Τα
τείχη
έχουν
μιά
μακρόχρονη
ιστορία,
ξεκινούν
φυσικά
από
την
έλευση
εδώ
των
Μεγαρέων
7ος
αιώνας
π.Χ.
και
τη
πρώτη
ίδρυση
της
πόλης
για
να
φτάσουμε
το
200
μ.Χ.
όπου
τα
ενίσχυσε
ο
Σεπτίμιος
Σεύηρος,
για
ν΄
ακολουθήσει
ο
Κωνσταντίνος
ο
Μέγας
με
τις
τονωτικές
του
ενέσεις
και
με
τελευταίο
λιθαράκι
να
το
βάζει
ο
Θεοδόσιος
εν
έτη
390
μ.Χ.
όπου παίρνουν και τη τελική τους μορφή.
Τα
χερσαία
τείχη
είχαν
μήκος
5.570
μέτρα
και
είχαν
χτιστεί
με
σύνθετο
τρόπο
ως
μια
διπλή
οχυρωματική
γραμμή.
Οι
επίδοξοι
εισβολείς
συναντούσαν
πρώτα
μιάν
αμυντική
τάφρο
βάθους
10
μέτρων
και
πλάτους
21
,
γεγονός
που
την
καθιστούσε
απροσπέλαστη
και
μετά
από
15
μέτρα
έβλεπαν
να
ορθώνεται
μπροστά
τους
το
εξωτερικό
τείχος
πάχους
2.5
μέτρα
και
ύψους
7
χωρίς
επάλξεις
και
8
με
8,5
μέτρα
με
τις
επάλξεις.
Κάθε
50
μέτρα
υψωνόντουσαν
οι
συνολικά
96
τετράγωνοι
πύργοι
ύψους
περίπου
10
μέτρα
ο
καθένας.
Αν
περνούσαν
κι
αυτό
το
εμπόδιο
θα
έπεφταν
σε
έναν
περίβολο
μήκους
15-20
μέτρων
και
θα
έβλεπαν
εμπρός
τους
τώρα
το
κυρίως
τείχος
το
μέγα.
Αυτό
το
έσω
τείχος
είχε
πάχος
5
μέτρα
και
ύψος
10
χωρίς
τις
επάλξεις
ενώ
με
τις
επάλξεις
έφτανε
και
τα
13
μέτρα.
Ανά
60
με
70
μέτρα
ορθωνόντουσαν
οι
τετράγωνοι
ή
οκτάγωνοι
πύργοι
που
έφταναν
τα
19
μέτρα
ύψους.
Συνολικά
είχε
κι
αυτό
96
πύργους
και
το
αξιοσημείωτο
εδώ είναι ότι ανάμεσα σε δυο πύργους του παρεμβάλλονταν ένας του έξω-μικρού τείχους.
Βλέπουμε
λοιπόν
ότι
εκτός
της
πολυπλοκότητας
καταλαβαίνει
κανείς
ότι
το
σύνθετο
αυτό
κατασκευαστικό
οικοδόμημα
ήτο
απροσπέλαστο,
δεδομένου
δε
ότι
ήταν
και
φυλαγμένο
συν
της
άλλης….
αλλά
πάμε
λίγο
να
δούμε
τις
πύλες
και
το
παράκτιο τείχος γιατί με μία λέξη, η Πόλη ήταν Αστακός..
Κατά
μήκος
του
χερσαίου
τείχους
υπήρχαν
10
πύλες,
εναλλάξ
μια
πολιτική
και
μια
στρατιωτική,
ενώ
υπήρχε
και
μια
επίσημη
για
την
είσοδο
του
αυτοκράτορα.
Αυτή
η
πύλη
ήταν
η
λεγόμενη
Χρυσή
Πύλη,
η
πιο
περίλαμπρη
από
όλες,
στο
σημείο
όπου
χτίστηκε
το
οχυρό
Επταπύργιο
(τουρκικά:
Γιεντί
Κουλέ).
Οι
υπόλοιπες
πολιτικές
πύλες
ήταν
οι
πύλες
του
Αγίου
Ρωμανού,
του
Ρηγίου
ή
Ρουσίου,
της
Σηλυβρίας
(ή
Ζωοδόχου
Πηγής
ή
Μελαντιάδος),
του
Χαρισίου
ή
Πολυανδρίου,
που μέναν ανοικτές από το πρωί μέχρι το μεσημέρι.
Οι
στρατιωτικές
πύλες
οδηγούσαν
μόνο
στον
περίβολο
μεταξύ
των
τειχών
και
ήταν
αριθμημένες
από
νότο
προς
βορρά:
η
Πύλη
του
Πρώτου
ή
αλλιώς
Πύλη
του
Χριστού,
η
Πύλη
του
Δευτέρου,
η
Πύλη
του
Τρίτου,
η
Πύλη
του
Τέταρτου
και
η
Πύλη
του
Πέμπτου.
Επίσης
υπήρχαν
κάποιες
μικρότερες
πύλες
γνωστές
ως
πυλίδες
που
χρησίμευαν
στους
στρατιώτες
για
να
ανεβοκατεβαίνουν
στα
τείχη,
στους
αγγελιαφόρους
ή
τους
μυστικούς
καλεσμένους
ή
επισκέπτες
του
αυτοκράτορα
και
στους
μοναχούς
που
τις
χρησιμοποιούσαν
για
να
πηγαινοέρχονται
στα
μοναστήρια.
Μια
από
αυτές
τις
πυλίδες
ήταν
και
η
γνωστή, για το τραγικό της ρόλο στην άλωση της Πόλης το 1453, Κερκόπορτα ή όπως λεγόταν αλλιώς Ξυλόκερκος πόρτα.
σελίδα 14
