Περνάμε

λοιπόν

έτσι

στο

έτος

490

π.Χ.

όπου

συναντάμε

τώρα

τους

Πέρσες

να

ετοιμάζονται

να

εκστρατεύσουν

ξανά

κατά

των

Ελλήνων

με

αρχηγούς

τώρα

τον

Δάτη

και

Αρταφέρνη.

Ο

στόλος

αυτή

τη

φορά

θα

καταλάβει

τη

Σάμο

και

από

κει

μέσω

Νάξου

και

Δήλου

θα

στραφεί

ενάντια

της

Ερέτριας

όπου

οι

Πέρσες

μετά

από

σκληρές

μάχες

θα

καταλάβουν

και

αυτή

τη

πόλη.

Τα

μάτια

λοιπόν

όλων

από

κει

και

πέρα

πέφτουν

στον

Μαραθώνα

όπου

εκεί

με

περίτεχνους

ελιγμούς

οι

Αθηναίοι

μαζί

τους

συμμάχους

τους

και

υπό

την

αρχηγεία

του

στρατηγού

Μιλτιάδη

θα

νικήσουν

τους

Πέρσες

οι

οποίοι

θα

αποχωρήσουν αποδεκατισμένοι κάνοντας μία τελευταία βόλτα έξωθεν των Αθηνών και μόνο εκ θαλάσσης.

Το

ρολόι

του

χρόνου

φτάνει

το

έτος

480

π.Χ.

Οι

Βυζαντινοί

από

το

υπερώο

βλέπουν

το

θάνατο

του

Δαρείου,

την

παραλαβή

της

εξουσίας

από

τον

Ξέρξη

και

την

ετοιμασία

της

εκστρατείας

για

άλλη

μια

φορά

εναντίων

των

ελληνικών

θέσεων.

Αυτή

τη

φορά

η

ετοιμασία

ήταν

τόσο

μα

τόσο

μεγάλη

που

οι

ιστορικοί

χρησιμοποιούν

τη

λέξη

΄΄μυριάδες΄΄

για

να

αποδώσουν

τον

όγκο

του

στρατεύματος.

Και

η

ώρα

ζύγωσε.

Οι

Πέρσες

με

αφετηρία

τις

Σάρδεις

(πόλη

της

Μικράς

Ασίας

κοντά

στη

Σμύρνη)

και

με

στόλο

από

τη

παραλιακή

Φώκαια

κινούν

προς

τον

Ελλήσποντο,

περνάνε

στις

περιοχές

της

Θράκης

και

τις

Μακεδονίας,

κατεβαίνουν

στη

Λάρισα

και

περνώντας

από

της

Φεραί

καταφθάνουν

στις

Θερμοπύλες

όπου

τους

περίμενε

ο

Λεωνίδας.

Και ο Κωνσταντίνος Καβάφης γράφει εν έτη 1903 :

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των

ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.

Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·

δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,

αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·

γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν

είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,

πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·

πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,

πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει

όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)

πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,

κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Ο

Ξέρξης

έχοντας

στη

φαρέτρα

του

μια

σπουδαία

νίκη

κατηφορίζει

τώρα

για

την

άδεια

Αθήνα

όπου

και

την

καταλαμβάνει.

Την

ίδια

ώρα

ο

στόλος

του

που

έχει

δώσει

μια

πρώτη

σύγκρουση

με

τον

Αθηναϊκό

στο

Αρτεμίσιο

(βόρεια

της

Εύβοιας)

κατεβαίνει

παράλληλα

με

τον

στρατό

και

σταθμεύει

στον

Πειραιά.

Εκεί

και

έγινε

το

480

π.Χ.

η

κατατρόπωσή

του

στη

περίφημη

Ναυμαχία

της

Σαλαμίνας.

Εν

συνεχεία

ο

Ξέρξης

αποχωρεί

σε

ενδότερα

εδάφη

και

συγκεκριμένα

στις

Πλαταιές

όπου και κει νικιέται και έτσι αναγκάζεται να αποχωρήσει παντελώς από τον ελλαδικό χώρο.

Οι

Βυζαντινοί

έχουν

τώρα

αναπτερωμένο

ηθικό

και

πόσο

μάλλον

ένα

χρόνο

αργότερα

όπου

ο

νικητής

στη

μάχη

των

Πλαταιών,

Στρατηγός

Παυσανίας,

καταφθάνει

στη

περιοχή

του

Βυζαντίου

όπου

και

το

απελευθερώνει

πλήρως.

Έτσι

λοιπόν

βλέπουμε

το

ιστορικό

υφαντό

που

μέσα

στη

πλέξη

του

περιλαμβάνει

τους

ΕλληνοΠερσικούς

πολέμους

και

την

ιστορία

του

μικρού

τότε

Βυζάντιου.

Το

μικρό

Βυζάντιο

με

την

τόσο

μεγάλη

αίγλη

που

απόκτησε

αιώνες

μετά.

Ποιός

άραγε

να

το

περίμενε αυτό…