ΧΡΩΜΑΤΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΑΣ

Πορφυρό:

χρώμα

ζωοποιό

και

αυτοκρατορικό.

Στη

Βυζαντινή

κοινωνία

το

πορφυρό,

αντιπροσώπευε

το

αυτοκρατορικό

χρώμα.

Μόνο

ο

αυτοκράτορας

υπέγραφε

με

πορφυρό

μελάνι,

καθόταν

επάνω

σε

πορφυρό

θρόνο

και

έφερε

πορφυρά

υποδήματα.

Στη

Βυζαντινή

συμβολική

των

χρωμάτων,

το

πορφυρό

χρώμα

ενώνει

την

αιωνιότητα,

το

θείο

και

το

υπερβατικό (γαλάζιο, χρώμα ουρανού) με το γήινο (ερυθρό).

Λευκό:

χρώμα

της

αγνότητας,

της

αμοιβαίας

σχέσης

με

το

θείο

φως.

Γι’

αυτό

τα

ενδύματα

του

Χριστού

στη

Μεταμόρφωση

είναι λευκά, φωτεινά. Σύμβολο καθαρότητας και απόσπασης από ό,τι είναι γήινο.

Μαύρο:

χρώμα

του

τέλους

και

του

θανάτου.

Το

μαύρο

ένδυμα

είναι

«σημείον

πένθους»

Στις

ζωγραφικές

παραστάσεις,

τα

έγκατα του σπηλαίου, σύμβολο του τάφου και του Άδη, είναι ζωγραφισμένα με μαύρο χρώμα.

Πράσινο:

χρώμα

της

νεότητας.

Μαζί

με

το

λευκό

και

το

χρυσό

υπερισχύει

στα

μάρμαρα

της

Αγίας

Σοφίας

στην

Κωνσταντινούπολη.

Κυανό:

χρώμα

του

υπερβατικού

κόσμου.

Συμβολίζει

τα

άγνωστα

μυστικά,

είναι

το

χρώμα

του

ουρανού.

Στην

ανατολική

χριστιανική κοινωνία θεωρούνταν το σύμβολο του υπερβατικού κόσμου και συνδεόταν με την αιώνια αλήθεια του Θεού.

Κίτρινη

-

Ώχρα:

χρώμα

όμοιο

του

χρυσού.

Από

την

αρχαιότητα

ο

ήλιος

είναι

αυτοκράτορας

και

Θεός,

και

συνεπώς

το

χρυσό

προσλαμβάνει

μια

συμβολική

ανώτερη

αξία.

Από

τις

πιο

μακρινές

εποχές,

το

χρυσό

σήμαινε

πλούτο

και

άρα

εξουσία.

Χρυσό:

χρώμα

του

φωτός.

Ως

διακοσμητικό

στοιχείο,

το

χρυσό

είχε

υψηλή

εκτίμηση

στην

κοσμική

και

εκκλησιαστική

διοίκηση

του

Βυζαντίου.

Τα

αυτοκρατορικά

ενδύματα

ήταν

υφασμένα

με

χρυσό.

Με

χρυσό

και

επιχρυσωμένα

υλικά

κατασκευάζονταν

πολλά

διακοσμητικά

αντικείμενα.

Πέραν

τούτου,

το

χρυσό

χρώμα

είναι

σύμβολο

του

φωτός

και

ιδιαίτερα

του αδιαπεράστου φωτός του Θεού.