Μέσα
σε
λίγα
γραμμικά
προσπαθούμε
να
ανιχνεύσουμε
την
ιστορία
του
Βυζαντίου
που
μεγάλωσε
-
ανδρώθηκε
και
μετουσιώθηκε
σε
Κωνσταντινούπολη.
Μέσα
στα
λιγοστά
αυτά
γραμμικά
βλέπουμε
και
την
ιστορία
που
εξελίσσεται
και
γράφεται
στα
κείμενα
στα
τόσα
χρόνια
που
περνάνε
ωσάν
άνεμος…
έλα
μαζί
μου
να
δούμε
τη
συνέχεια…
την
απίστευτη
αυτή συνέχεια της Πόλης, της Πόλης της Μεγάλης !!
Το
Βυζάντιο
έμελλε
να
παίξει
σημαντικό
ρόλο
και
στη
Ρωμαϊκή
αυτοκρατορία,
με
τον
έναν
ή
τον
άλλον
τρόπο.
Ας
δούμε
το
μεγαλύτερο
έργο
της
εποχής
εκείνης.
Η
Μεγάλη
Εγνατία
οδός
που
κατασκευάστηκε
και
άρχιζε
από
το
Δυρράχιο
(στα
Αδριατικά
παράλια
της
σημερινής
Αλβανίας)
στη
συνέχεια
πέρναγε
επάνω
από
τις
λίμνες
των
Πρεσπών
για
να
κατέβει
μετά
στη
Φλώρινα,
να
περάσει
από
την
Πέλλα
με
κατεύθυνση
Θεσσαλονίκη
και
μετά
Αμφίπολη,
Τραϊανούπολη
για
να
μπει
ανατολικά
στην
Πέρινθο
και
την
ευρύτερη
περιοχή
του
Ελλήσποντου.
Και
είχε
ως
τελείωμα
λίγο
αργότερα
και
συγκεκριμένα
στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου περί το 330 μ.Χ. που αλλού; στη πόλη του Βυζαντίου φυσικά !
Η
κατασκευή
της
έγινε
εν
συνεχείαν
της
οδού
Αππίας,
που
ήταν
μέσα
στη
γη
των
Λατίνων
και
συνέδεε
το
κέντρο
της
Αυτοκρατορίας
με
τα
μέρη
που
είχαν
καταλάβει.
Να
προσθέσουμε
εδώ
ότι
από
τις
ακτές
τις
Αδριατικής
έως
τον
Έβρο
(η
πρώτη
χάραξη)
η
απόσταση
ήταν
535
μίλια,
και
κατασκευάστηκε
μεταξύ
του
146
και
120
π.Χ.
από
τον
ανθύπατο
της
Μακεδονίας
Γναίο
Εγνάτιο,
πάνω
στα
ίχνη
του
πανάρχαιου
δρόμου
που
διέσχιζε
τη
Μακεδονία
και
τη
Θράκη
από
τα
ανατολικά
προς
τα
δυτικά.
Όσο
για
την
εμφάνισή
της
κι
αυτή
ήτο
αξιόλογη.
Είχε
3
μέτρα
πλάτος
με
ρείθρα
και
από
τις
δύο
πλευρές
για
τα
βρόχινα
νερά
και
5
μέτρα
όταν
διέρχονταν
δίπλα
από
τις
πόλεις.
Ήταν
ιδιαιτέρως
βατή
τόσο
για
τους
διαβάτες
της
όσο
και
για
τα
τροχήλατα
και
είχε
σταθμούς
ανάπαυσης
και
αλλαγής
ίππων
ανά
τακτά
χρονικά
διαστήματα
πορείας.
Επίσης
είχαν
διαμορφωθεί
χώροι
και
είχαν
κατασκευαστεί
πανδοχεία
κατά
όλο
το
μήκος
της
καθώς
και
καταστήματα
σίτισης,
τροφοδοσίας
γενικότερα
και
πρώτης
ανάγκης.
Αξίζει
να
σημειωθεί
ότι
η
σήμανση
ήταν
κι
αυτή
προσεγμένη
καθώς
είχε
ανά
κάθε
μίλι
και
έναν
κυλινδρικό
στήλο
το
λεγόμενο
Μιλιάρι,
ο
οποίος
πρόδιδε
τις
αποστάσεις
ανάμεσα
στις
πόλεις.
Και
βεβαίως
δεν
έλειπαν
και
οι
πινακίδες
με
διάφορα
στοιχεία
και
πληροφορίες
των
περιοχών
όπου
διήρχετο.
Και
αν
νομίζει
κανείς
ότι
οι
κατασκευαστές
είχαν
σταθεί
μόνο
στο
σχεδιασμό
αποκλειστικά
αυτής
της
οδού,
να
συμπληρώσω
ότι
φρόντισαν
να
σχεδιάσουν
και
να
κατασκευάσουν
άνετες
εισόδους
σε
κάθε
πόλη,
γέφυρες
και
ισιώματα
(κόψιμο
λόφων)
όπου
αυτό
ήτο
εφικτό,
έτσι
ώστε
να
διευκολυνθεί
η
διέλευση
κατά
το
μέγιστο….
Η
ομοιότης
με
τα
σημερινά
σχεδιαστικά δρώμενα βλέπουμε ότι είναι εμφανής !!
Όλοι
οι
δρόμοι
οδηγούν
στη
Πόλη
τελικά…
Το
Βυζάντιο
έφτιαξε
τη
δικιά
του
γραμμή
στην
ιστορία.
Με
την
υπεροπτική
γεωγραφική
του
θέση
μπορούσε
άνετα
να
παρατηρήσει
τα
πλείστα
γεγονότα
της
όλης
περιοχής.
Κατά
τη
περίοδο
της
Ρωμαϊκής
Αυτοκρατορίας,
η
οποία
ξεκίνησε
με
επεκτατική
προοπτική
και
περιείχε
μέσα
της
εμφύλιες
διαμάχες,
έντονα
μεγάλες
δόξες,
στιγμές
χαράς
και
λύπης,
το
Βυζάντιο
κράτησε
μιά
θέση
ουδέτερη.
Πολλοί
ηγέτες
Ρωμαίοι
πέρασαν
από
το
έδαφός
του
και
βοηθήθηκε
από
αυτοκράτορες
όπως
ο
Τιβέριος
Κλαύδιος
Καίσαρας
Αύγουστος
Γερμανικός
ο
οποίος
αφαίρεσε
τους
φόρους
από
τη
πόλη
(41
εώς
το
54
μ.Χ.)
,
ή
αργότερα
ο
Τραϊανός
-περίοδος
98
εώς
117
μ.Χ.-
που
έδωσε
και αυτός άνεση στο Βυζάντιο με την αφαίρεση φόρων.
Μήπως
έβλεπαν
κάτι
ν’
ανατέλλει
από
τότε
εκεί;
Μήπως
τόχαν
στο
μυαλό
τους;
…απλά
μικρά
ερωτήματα
γεννιούνται
με
κάποια γεγονότα, μικρά αλλά κέραια…
σελίδα 4
