Η
Κωνσταντινούπολη
θεωρήθηκε
ως
η
απόρθητη
πόλη
λόγο
της
καλά
σχεδιασμένης
άμυνας,
από
πολλούς
λαούς,
που
έτρεξαν
να
αποκτήσουν
την
αίγλη
της.
Σε
μήκος
πολλών
χιλιομέτρων
διακρινόντουσαν
χερσαία
και
παραθαλάσσια
τμήματα
τειχών,
ενώ
παρεμβάλλονταν
αυτά
από
πανύψηλους
πύργοι,
που
αγκάλιαζαν
τις
θύρες
της
πόλης.
Ο
μεγαλύτερος
εξ
αυτών
ήταν
στην
είσοδο
του
λιμανιού
ονομαζόμενου
Νεώριον.
Ήταν
κυκλικός
και
μοναδικός
στο
είδος
του,
ενώ
ζύγιαζε
με
περίσσια
λάμψη
τα
βλέμματα
όλων
όσων
περνούσαν
τα
στενά
του
Βοσπόρου.
Η
μοναδικότητα
των
πύργων
έγκειται
στην
τελειότητα
και
ποιότητα
της
ακουστικής
ικανότητας
που
είχαν
μεταξύ
των,
έτσι
ώστε
ο
ένας
φρουρός
να συνομιλεί με τον άλλον ωσάν και ήταν ακριβώς δίπλα...
Όλα
μαρτυρούν
ότι
οι
Βυζαντινοί
ήταν
μάστοροι
με
όλη
τη
σημασία
της
λέξεως.
Τα
γλυπτά
και
τα
αγάλματα
αφιερωμένα
στους
θεούς
ήταν
διάσπαρτα
σε
πολλά
σημεία
της
πόλης.
Ναοί
του
Διός,
του
Ποσειδώνα,
της
Αφροδίτης,
του
Απόλλωνα
-
Ήλιου και της Άρτεμης, κοσμούσαν την επτάλοφη πόλιν και τα υψώματα αυτής.
Τα
κύριο
δομικό
υλικό
ήταν
το
μάρμαρο,
το
οποίο
προμηθευόντουσαν
από
το
νησί
Μαρμαρά
αλλά
και
από
όλο
τον
εγγύς
τότε
κόσμο.
Λέγεται
μάλιστα
ότι
ο
Κωνσταντίνος
έφερε
μάρμαρα
ακόμα
και
από
τη
Πεντέλη
όπου
θεωρείται
ένα
από
τα
καλλίτερα στο κόσμο.
Η
πόλη
ήταν
σχεδιασμένη
με
τρόπο
τέτοιον,
ώστε
να
είναι
λειτουργική
και
αυτάρκης
από
πολλές
απόψεις.
Το
δίκτυο
ύδρευσης,
άρτια
σχεδιασμένο,
οδηγούσε
τα
νερά
της
βροχής
σε
κινστέρνες
τεραστίων
διαστάσεων,
όπως
η
Βασιλική
κινστέρνα κάτω από την Βασιλική στοά στο κέντρο της πόλης χωρητικότητας 78.000 m3 (κυβικών).
Η
κινστέρνα
ήταν
μεγάλη
τρύπα
στη
γης
με
πυθμένα
από
φυσικό
λαξευμένο
βράχο
και
τοίχωμα
από
παχύ
κονίαμα.
Τα
βρόχινα
νερά
οδεύανε
διά
μέσου
ενός
πολύπλοκου
δικτύου
με
ενδιάμεσους
σταθμούς
καθαρότητάς
των.
Η
Εξασφάλιση
καθαρού
νερού
ήταν
κύριο
μέλημα,
όχι
μόνο
για
τις
ειρηνικές
εποχές
αλλά
και
για
στρατηγικούς
σκοπούς.
Η
πόλη
αντιμετώπιζε
συχνές
επιδρομές
οι
οποίες
μπορεί
να
εξελισσόντουσαν
σε
μακροχρόνιες
πολιορκίες.
Έτσι
λοιπόν
τα
αποθέματα
νερού
φρόντιζαν
να
ήταν
πάντα
επαρκής.
Τα
σπίτια
των
Βυζαντινών
είχαν
άψογο
δίκτυο
ύδρευσης
με
πήλινους
σωλήνες.
Επιπροσθέτως
διατηρούσαν
δεξαμενές
που
της
είχαν
συνήθως
στο
υπόγειο
και
συγκέντρωναν
εκεί
τα
βρόχινα
νερά.
Οι
δημόσιες
κρήνες
που
υπήρχαν
και
τα
λουτρά,
-δημόσια
και
ιδιωτικά-
στα
οποία
πηγαίναν
οι
πολίτες
με
σκοπό
της
ατομικής
τους
καθαριότητα
συμπλήρωναν
την
εικόνα
τις
ύδρευσης
της
πόλης.
Στα
δε
λουτρά
είχαν
την
ευκαιρία
οι
άντρες
να πηγαίνουν καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας ενώ οι γυναίκες μόνο το βράδυ.
Να
αναφέρουμε
σε
αυτό
το
σημείο
ότι
οι
δρόμοι
και
τα
μονοπάτια
ήσαν
όλα
λιθόστρωτα
και
ας
συνεχίσουμε
την
όμορφη
διαδρομή μας μέσα στη Πόλη.
Οι
επτά
λόφοι
που
ήταν
ανάμεσα
και
γύρω,
απαρχής
του
πρώτου
που
ήταν
στη
μεριά
του
Βοσπόρου,
έδιναν
μια
ιδιαιτέρως
όμορφη
πινελιά
στη
πόλη.
Τα
σπίτια
όλα
έβλεπαν
προς
τη
μεριά
του
Βοσπόρου
και
στη
μέση
δέσποζε
ένας
πλατύς-φαρδύς
δρόμος
γνωστός
και
ώς
η
Μέση
Οδός.
Από
τη
μία
πλευρά
και
από
την
άλλη
ήταν
τα
σπίτια
των
εύπορων
οικογενειών,
ενώ
δεκάδες
καταστήματα
υπήρχαν
στις
προσόψεις
των.
Μια
τεράστια
αγορά
η
Μέση
Οδός
και
φαντάσου
περαντζάδα
που
θα
έκανες.
Αλλά
και
μικρότερες
αγορές
στις
γύρω
γειτονιές
της
πόλεις
υπήρχαν,
οι
οποίες
λειτουργούσαν
κάποιες
καθορισμένες
ημέρες
μέσα
στη
βδομάδα.
Εκεί,
σε
κείνες
τις
αγορές,
θα
συναντούσαμε
και
τους
αξέχαστους
πλανόδιους
διασκεδαστές,
μίμους
και
ακροβάτες.
Την
επίβλεψη
των
αγορών
στο
σύνολό
τους
την
είχε
ο
εκάστοτε
Έπαρχος.
Ήταν
ο
αρμόδιος
και
είχε
άμεση
και
συνεχή
ενημέρωση
για
την
επάρκεια
και
την
ποιότητα
των
αγαθών
αλλά
και
για τις τιμές τους. Ιδιαίτερη προσοχή έδινε δε σε είδη πρώτη και έκτακτης ανάγκης.
σελίδα 10
