Η
πόλη
αναβαθμίστηκε
και
αναπτύχθηκε
και
εκ
της
γενέσης.
Ο
πληθυσμός
από
150
χιλιάδες
αρχικά
έφτασε
και
τους
300
χιλιάδες την εποχή του Ιουστινιανού περί το 527 μ.Χ.
Οι
πολίτες
είχαν
την
ευκαιρία
της
άπλετης
ψυχαγωγίας
με
τον
ιππόδρομο
που
κατασκευάστηκε.
Εκεί
μπορούσαν
να
παρακολουθήσουν
ιππικούς
αγώνες,
θηριομαχίες,
αγώνες
μονομάχων,
αλλά
και
δημόσιες
τελετές
και
πολιτικές
συζητήσεις.
Η
ψυχαγωγία
γενικότερα
έπαιξε
σημαντικό
ρόλο
στην
ανάπτυξη
των
πολιτιστικών
θεαμάτων..
ας
γνωρίσουμε
ακόμα μερικά θέματα - θεάματα.
Στους
αριστοκρατικούς
κύκλους
οργανώνονταν
συμπόσια,
κυνήγια
και
κονταρομαχίες
ανάμεσα
σε
δύο
καβαλάρηδες
που
φορούσαν βαριές πανοπλίες και κράνη και κρατούσαν μακριά ξύλινα κοντάρια, την ονομαζόμενη τζόστρα.
Οι
λαϊκές
μάζες
διασκέδαζαν
με
διάφορα
θεάματα
στους
δρόμους
με
τη
συμμετοχή
πιθήκων,
φιδιών,
αρκούδων,
ελεφάντων
ακόμα
και
ρινόκερων.
Δεν
έλειπαν
όμως
και
οι
σχοινοβάτες,
οι
θαυματοποιοί,
οι
χορευτές
και
τα
κουκλοθέατρα.
Οι
ταβέρνες
και
τα
καπηλειά
δε,
αποτελούσαν
μία
από
τις
βασικές
ασχολίες
των
λαϊκών
στρωμάτων.
Όσον
αφορά
τώρα
τα
πανηγύρια,
αυτά
είχαν
ναι
μεν
θρησκευτικό
χαρακτήρα
αλλά
συνάμα
έπαιρναν
εμπορικό
και
διασκεδαστικό
όταν
αυτά
γινόντουσαν δίπλα σε ναούς κατά τη περίοδο εορτής των.. ότι ακριβώς συμβαίνει και στην εποχή μας δηλαδή !!
Μέσα
από
τα
διάφορα
γεγονότα
που
εξιστορούμε
βλέπουμε
τον
ρυθμό
της
ζωής
των
Βυζαντινών
καθώς
και
τα
κτήρια
που
πλαισιώνανε τον κοινωνικό τους ιστό.
Οι
οικίες
τους
είχαν
αρχικά
έναν
ή
και
δύο
ορόφους
στη
συνέχεια
όμως
συναντάμε
κτήρια
με
τρεις
ή
και
περισσότερους
ορόφους.
Κατά
τους
χρόνους
της
βασιλείας
του
Θεοδοσίου
υπάρχουν
αναφορές
για
επτά
ή
ακόμα
και
με
εννιά
πατώματα
!!!
Δεν
έλειπαν
βέβαια
οι
επαύλεις
των
πλουσίων
και
τα
σπίτια
της
υπαίθρου.
Οι
δε
οικοσκευές
καθοριζόταν
από
την
οικονομική ευχέρεια του κάθε ιδιοκτήτη.
Ας
δούμε
τώρα
τα
γεύματα
τους.
Οι
Βυζαντινοί
έτρωγαν
τέσσερις
φορές
την
ημέρα.
Το
πρωινό
(πρόγευμα
ή
πρόφαγον),
το
μεσημεριανό
(μεσημβρινόν
ή
άριστον),
το
απογευματινό
(δειλινόν
ή
δείλη),
και
το
βραδινό
(δείπνος
ή
«δείπνον).
Τα
σκεύη
ήταν
ξύλινα,
πήλινα
ή,
στα
πλουσιότερα
σπίτια,
μεταλλικά.
Οι
περισσότεροι
έτρωγαν
με
τα
χέρια,
ή
κουτάλια
και
μαχαίρια,
ενώ
τα
«περόνια»
(τα
δικά
μας
πιρούνια)
κάνουν
την
εμφάνισή
τους
τον
10ο
αιώνα…
Μετά
το
δείπνο,
έπλεναν
τα
χέρια
τους σε ειδικό σκεύος, το χερνιβόξεστο και τα σκούπιζαν με τα «χειρόμακτρα», όπως λέγονταν οι πετσέτες για τα χέρια.
Απαραίτητο
συμπλήρωμα
του
γεύματος
ήταν
το
κρασί
(λευκό,
ή
κόκκινο,
αλλά
και
ρετσίνα,
που
δεν
ήταν
άγνωστη
στο
Βυζάντιο),
που
συχνά
σερβιριζόταν
νερωμένο
με
ζεστό
νερό,
που
θεωρούνταν
δείγμα
πολυτέλειας.
Η
μπύρα
πρέπει
να
είχε
γίνει
δημοφιλής
γύρω
στον
9ο-10ο
αιώνα
σε
κάποιες
περιοχές,
όπως
η
Πελοπόννησος
και
η
Θεσσαλονίκη.
Δημοφιλή
επίσης
ήταν
και
τα
διάφορα
ποτά
που
περιείχαν
μέλι.
Τέτοια
ήταν
το
«οινόμελι»,
με
βάση
το
κρασί,
και
το
«υδρόμελι»,
με
βάση το νερό.
σελίδα 11
