Ο
Κωνσταντίνος
λοιπόν
μετά
τις
νίκες
του
επί
των
άλλων
επίδοξων
αυτοκρατόρων
και
συνδιεκδικητών
του
στέμματος
αποφάσισε
να
κτίσει
ένα
μεγάλο
στρατιωτικό
κέντρο
στην
Ανατολή.
Στην
αρχή
διάλεξε
τη
περιοχή
της
Τροίας
αλλά
οι
τότε
στρατηγοί
και
θαλασσινοί
του
αξιωματούχοι
του
εκφέραν
αντιρρήσεις
ως
προς
την
δυνατότητα
ελλιμένισης
μεγάλου
στόλου
στη
περιοχή,
θεωρώντας
και
αποφασίζοντας
ότι
ο
χώρος
ήτο
μικρός
και
στον
λιμένα
του
αλλά
και
στη
μικρή
πεδιάδα
που
υπήρχε
εκεί.
Εκείνος
τους
άκουσε
φυσικά
και
στράφηκε
προς
τη
Θεσσαλονίκη
δεδομένου
ότι
εκεί
τα
έργα
του
Γάϊου
Γαλέριου
ήταν
ήδη
μεγάλα.
Ο
Γάϊος
Γαλέριος
Βαλέριος
Μαξιμιανός
Αύγουστος
ήταν
ο
μεγάλος
νικητής
στις
εκστρατείες
κατά
των
Περσών
περί
το
296μ.Χ.
όταν
και
είχε
καταλάβει
τη
μεγάλη
και
ξακουστή
Κτησιφώντα
στα
βάθη
της
αυτοκρατορίας
και
στη
περιοχή
που
σήμερα
εμείς
ονομάζουμε
Ιράκ.
Από
κει
και
έπειτα
όταν
πήρε
το
αξίωμα
του
Αυτοκράτορα και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη έκανε μεγάλα και θαυμαστά έργα.
Ο
Κωνσταντίνος
λοιπόν
μετά
την
περίπτωση
της
Τροίας
στράφηκε
στα
μεγάλα
παλάτια,
τα
τείχη,
τις
αψίδες
του
θριάμβου
και
τα
άλλα
λοιπά
οικοδομήματα
της
σημερινής
μας
συμπρωτεύουσας.
Δε
στέκεται
όμως
και
σ’
αυτή
τη
λύση,
παρόλο
που
κτίζει
εκεί
τη
Ροτόντα
ώς
μαυσωλείο
του.
Τα
στρατιωτικά
πορίσματα
θεώρησαν
ότι
η
πόλη
ήταν
από
παντού
ευάλωτη
και
τα
περάσματα
στενά
για
μεγάλες
εκστρατείες
ίσως
και
μάχες.
Έτσι
λοιπόν
τα
δεδομένα
αλλάζουν
όλα
εντελώς
και
η
μικρή
πόλη
του
Βυζαντίου
αστράφτει
στα
μάτια
του
αυτοκράτορα…
Στην
αρχή
διαλέγει
την
απέναντι
όχθη,
όπως
έκαναν
και
οι
προ-βασιλιά
Βίζα
εποχής,
αλλά
σαν
ένας
άλλος
Βίζας
διαλέγει
κι
αυτός,
όπως
και
κείνος
κατά
τον
7ο
π.Χ.
αιώνα,
την
κατάλληλη
πλευρά
για
να
κτιστεί
η
πόλη.
Λίγο
αργότερα
όλοι
μας
ξέρουμε
τι
έγινε..
η
πόλη
κτίστηκε
και
είχε
τώρα
απέναντί
της,
στα
βάθη
βέβαια
της
Ασίας,
τους
Σασσανίδες
και
τα
Περσικά
φύλα
ώς
αντίπαλο
δέος,
αλλά
και
προς
βορά
τα
ανίδρυτα
έθνη -όπως τα λέγανε τότε οι Βυζαντινοί- τα βαρβαρικά φύλα χωρίς καμία ανήσυχη σκέψη για ίδρυση κράτους δηλαδή.
Έτσι
περνάμε
να
δούμε
τα
χρόνια
τα
οποία
σημάδεψαν
την
ιστορία
του
Βυζαντίου.
Το
μικρό
εκείνο
Βυζάντιο
που
οικοδομήθηκε-ανοικοδομήθηκε
και
εγκαινιάστηκε
στις
11
Μαΐου
του
330
μ.Χ.
ώς
η
νέα
όμορφη
πόλη
και
πρωτεύουσα.
Το
μικρό
εκείνο
Βυζάντιο
που
έγινε
μεγάλο
και
τρανό
…..πάμε
να
δούμε
πως
έγιναν
όλ’
αυτά,
έλα
μαζί
μου
στην
επόμενη
σελίδα…
Η
εποχή
του
Κωνσταντίνου
ήταν
ένα
ξεχωριστό
κεφάλαιο
στην
ιστορία
της
Ρωμαϊκής
Αυτοκρατορίας.
Ο
ίδιος
δημιούργησε
μιά
νέα
αυτοκρατορική
κατοικία
στο
Βυζάντιο
και
μετονόμασε
την
αρχαία
αποικία
Βυζάντιο
σε
«Κωνσταντινούπολη»
ακολουθώντας
τη
παράδοση
των
ηγεμόνων
της
ελληνιστικής
περιόδου
για
τις
ονομασίες,
που
ήθελε
να
δίνουν
το
όνομά
τους
σε
πόλεις.
Η
πιο
άμεση
πολιτική
του
καινοτομία
ήταν
ότι
αντικατέστησε
την
Τετραρχία
του
Διοκλητιανού
με
την
αρχή
της αυτοκρατορικής διαδοχής, δίνοντας ως εκ τούτου το δικαίωμα της κληρονομιάς στα τέκνα του.
Συγκαλώντας
την
Α΄
Οικουμενική
Σύνοδο
στη
Νίκαια,
θέσπισε
το
σύμβολο
της
πίστεως,
το
ΠΙΣΤΕΥΩ.
Επίσης
έχτισε
το
ναό
της
Αναστάσεως
σύμφωνα
και
με
τις
ερμηνείες
της
μητέρας
του
Αγίας
Ελένης,
στην
περιοχή
του
τάφου
του
Ιησού
στα
Ιεροσόλυμα, το οποίο παραμένει το ιερότερο μέρος της χριστιανοσύνης.
Ο
Μέγας
Κωνσταντίνος
ανακηρύχθηκε
Ισαπόστολος
και
τιμάται
ως
Άγιος
από
την
Ανατολική
Ορθόδοξη
Εκκλησία
μαζί
με
την μητέρα του Αγία Ελένη στις 21 Μαΐου.
σελίδα 9
