Ανεβαίνοντας χάθηκα απ τα ανθρώπινα βλέμματα
κι ίσως τα όσα λέω ακατανόητα φαίνονται
μα είναι που εγώ την γλώσσα των λουλουδιών χρησιμοποιώ
κι εσείς του ξίφους
* * ε β ί ν α * *
ποτάμι ζεστό που υπόγεια ρέεις
φορτίζεις πηγές μ΄αφθονία φερτών
Ακλόνητοι κει σε νιρβάνα μελένια
ν’ απολαμβάνουμε μεις Στιγμές Αιδηψού
Αιώνια τώρα ποτότε που ξέρεις
και τόχεις στο αίμα; ε τότε νιώθεις κι αλλιώς !