Μαγεμένες μελωδίες σαναριεμένους Δροσουλίτες

εξαγγέλλει η μορφή σου, Μαρτυρεί η ψυχή σου συνάμα,

και κείνο το μαύρο μαντήλι που φορούσες, κατάφτερνα’ πτη κορφή,

λόγια που δεν είχες μονάχα έγνεφες;… Ποίμα όλο.

Τι συλλοϊζεσαι Λίλιουμ της προσμονής

που σα σύγνεφο περπατάς συ γής αποδιώκτρα;

ψιθυρίζεις Αγγέλους, το ξέρεις,

στη γραμμή της σιωπής το δάκτυλο σου φέρνεις…

Μα συνεχάω Αδελφήσε της Εκκλησιάς ο στύλος,

ο λόγος σου τραγούδι και η σιωπή σου Δήλος.

Μα ως εδώ άλλα δεν έχω να ιπώ μονάχα ‘φήνομαι,

στα χαρμόσυνά σου τ’ ακρογιάλια, συ, Χριστονύμφη.